Betül AŞICI

Emekli miyiz, emeksiz miyiz; artık öyle bir tartışma konusu haline geldi ki! Maalesef çoğu insanın muzdarip olduğu meselelerden biri bu. Şimdi, bu ülkenin emekçilerinden bahsediyorum – evet, o yıllarını dişiyle tırnağıyla verip emekli olmayı hak etmiş insanlardan. En azından tazminatlarıyla ilgili beklentileri var; fakat sonuç tam bir hayal kırıklığı.

Emekli olup da tazminatını alamayanların sayısı o kadar çok ki! Yıllarını vermiş, emek vermiş, ömrünü harcamış bu insanlar artık bir nebze rahata ermeyi hak etmiyorlar mı? Tabii ki fazlasıyla hak ediyorlar. Zaten günümüzde alınan tazminatlar hiç tatmin edici değil; cüzi miktarlara dönüştü, bir kıymet-i harbiyesi kalmadı.

Vatandaşlarımızın çoğu, yetkili mercilere başvurup bilgi almaya çalışıyor. Peki karşılarına ne çıkıyor? “Ödenemiyor, taksit yapılacak, şu an ödeme yapılamıyor” gibi geçiştirmeler. Yahu, kanun ne diyor? Bir insan emekli olduğu günü takip eden ilk iş gününde tazminatını hesabında görmek zorunda! Bunu erteleme lüksünüz mü var? Üstelik işin bir de maddi kaybı var. Emekli olduğun tarihle paranı eline aldığın tarih arasında geçen sürede enflasyon ne âlemde? Hadi hesaplayın bakalım o farkı, sonra da söyleyin hangi kapıyı çalacak bu insanlar!

İnsanlar o kadar çaresiz ki, haklarını savunacak bir merci bulamıyorlar. Ellerine geçen para zaten enflasyonda erimiş, heba olmuş bir para. Ama yetmezmiş gibi bir de bu parayı alabilmek için didiniyorlar, uğraşıyorlar, dilekçe üstüne dilekçe veriyorlar. Zaten çalışırken aldıkları maaş yetmiyordu; emekli olunca iyice daralıyorlar. O emekli ikramiyesi belki bir borcu kapatacaktı, belki bir işe yarayacaktı, belki de sadece banka hesabında dursun, bir güvence olsun diye bekliyordu.

Siz bu hakkı bu insanlardan alamazsınız! Öyle bir hakkınız yok! Kanunen suç işliyorsunuz, haberiniz var mı? Bir birey emeklilik dilekçesini verdiği an, ertesi gün parası hesabında olmalı. Siz çıkıp “ödeyemiyoruz, taksit yapacağız, vesaire vesaire” diye diye ötelemeye ne hakla cüret ediyorsunuz? Bir gün gelir siz de emekli olursunuz, aynı mağduriyeti siz de yaşarsınız. O zaman anlarsınız bu çaresizliği.

Hele bir de hukuk mücadelesine girişsinler; süreç öyle uzar ki, aldıkları paranın ilk günkü değeriyle en son eline geçen arasında dağlar kadar fark olur. Zaten adalet sisteminiz başlı başına masaya yatırılacak bir rezalet. Bir dava aç, yıllarca sürsün; en sonunda “kazandınız” deseler ne yazar? Para pul olmuş, ömür tükenmiş.

Yani şimdi soruyorum size: Emekli mi olsak, emekçi mi kalsak, emeklerimizin karşılığını mı alsak, yoksa böyle ortada rezil mi olsak? Cevap verin! 

asicieminebetul@gmail.com